4 góðar myndir 2008

Ég mun fjalla hérna um þær myndir sem ég man eftir að hafa séð í fyrra og man eða veit að mér fannst skemmtilegar.


Batman: The Dark Knight

Gotham-borg stendur undir einni mestu ógn sinni, kominn er fram á sjónarsviðið nýr "master-mind" glæpamaður sem er kallaður The Joker. Strax í byrjun myndarinnar sést bankarán þar sem nokkrir menn eru að ræna banka og þeir eru allir með trúðagrímur. Fyrir þessu stendur Jókerinn en fær nafnið sitt af jóker spilunum sem hann skilur eftir á glæpavettvöngnum og síðan af trúðslegri andlistmálingu sem þekur örótt andlitið.
Myndin gerist sirka ári eftir Batman Begins. Batman hefur haldið áfram að verja borgina og að hjálpa lögreglunni að ná vondu köllunum. Ásamt lögreglustjóranum Gordon og nýja saksóknaranum Harvey Dent nær hann að fanga flesta krimma borgarinnar, en aðalgaurarnir sleppa með mútum (minnir mig) en þrátt fyrir minni glæpatíðni þurfa þeir að díla við Jókerinn sem virðist ráðast á fólk næstum án ástæðu. En síðan koma fram myndbönd frá Jókerinn þar sem hann segist vilja að Batman gefi fram sitt rétta sjálf. Bruce Wayne fer því að berjast við það innra með sér að gefa sig fram til þess að bjarga borginni og stoppa morð Jókersins á saklausum manneskjum. Þetta verður því barátta góðs og ills. Barátta milli Jókersins sem er sadisti og virðist ekki drepa af neinni ástæðu og hann virðist vera tákn verri tíma. Meðan að Batman er tákn góðra tíma og vonar, en það virðist sem fólk sé að missa traustið sem það hafði áður.

Ég hugsa að þetta hafi algjörlega verið besta myndin sem ég sá þetta árið. Hún var alveg rosalega vel gerð og útpæld. Frábærir leikarar í hverju horni. Þó svo að lát Heath Ledger hafi vissulega haft áhrif á vinsældir myndarinnar og goðsagnakenndan leik hans, þá var hann frábær í myndinni. Hann náði að gera Jókerinn algjörlega geðsjúkan og í næstum hvert skipti sem hann kom fram fékk ég gæsahúð og hrylling. Vegna þessa leiksigurs verður Christian Bale nokkuð undir, hann á að vera hetjan en maður vill eiginlega bara séð anti-hetjuna í hans stað. Mér fannst líka Morgan Freeman og Michael Caine frábærir í sínum hlutverkum sem og Aaron Eckhart.

Þessi mynd er nú kannski ekki beint Óskarverðlauna efni þó svo að hún eigi það alveg skilið. Heath Ledger mun líklegast vinna fyrir sitt hlutverk, vegna þess hvað hann var rosalega góður en það hann hafi látið lífið stuttu eftir mun líklegast spila svolítið hlutverk í því (sem er bara eðlilegt). Þetta verður líklegast ein af ódauðlegu myndunum sem allir sjá einhvern tímann.


Forgetting Sarah Marshall

Þessi mynd fjallar um Peter, sem er kvikmyndatónskáld en hann semu lög fyrir vinsælan glæpasagnaþátt (svipað og CSI) en aðalstjarnan í þeim þáttum er kærastan hans, Sarah Marshall. Hún segir honum upp á mjög eftir 5 ára samband og hann fer að sjá hana í slúðurblöðunum með skrítnum breskum tónlistarmanni, Aldous. Peter verður mjög þunglyndur og erfiður í skapinu en stjúpbróðir hans fær hann til þess að fara til Hawaii og slappa af. Hann er bjartsýnn á leiðinni en þegar hann er að tjékka sig inn á hótelið þá sér hann að Sarah og Aldous eru þar líka. Þunglyndið og ástarsorgin tekur sig upp aftur. En með aðstoð móttökustelpu hótelsins og annarra starfsmanna þess fer hann að lifna við aftur og líta glaðar á lífið þó svo að hann sé alltaf að rekast á Söruh og Aldous.

Þetta er frábær grínmynd sem skilur ekkert eftir sig nema bros á vör. Peter er mjög brjóstumkennanleg persóna sem mannir byrjar að þykja vænt um strax í byrjun. Hann virðist vera "stelpan" í sambandinu og tekur sambandslitunum samkvæmt því. Maður vill að honum líði betur og gangi betur og þegar það virðist fara að takast þá líður manni vel.

Eitt af mínum uppáhaldsatriðum er þegar hann þarf að syngja lag úr Drakúla söngleiknum sínum og syngur hann þá Sorgarkvæði Drakúla eða Dracula's lament. Maður býst við einhverju öðru en því sem kemur út. Ég hélt að þetta yrði bara fyndið lag en það var smá sorglegur tónn yfir því.
Hérna er linkur á það:
http://www.youtube.com/watch?v=sTQj1yEvlUY

Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street

Söngleikur byggður á sögunni um rakarann Benjamin Barker í leikstjórn Tim Burtons. Sagan gerist í London, en sirka 16 árum áður en myndin byrjar átti Benjamin fallega eiginkonu og nýfætt stúlkubarn og hann var hamingjusamur. En það var maður mjög öfundsamur út í Benjamin, Turpin dómari. Hann dæmir Benjamin sekan um glæp sem hann framdi ekki og sendir úr landi. Benjamin nær að snúa aftur til London sirka 16 árum seinna með hjálp ungs sjómanns, Anthonys. Benjamin hefur í útlegð sinni tekið upp nafnið Sweeney Todd. Við komuna til Londons fer han beint til Fleet Street, þar sem rakarastofan hans og heimili hafði verið. Þar er á neðri hæðinni bökusala Frú Lovett, verstu bökur í London. Hann spyr hana út í hvað hafi orðið um fyrri eigendur hússins. Hún segir honum frá því að þegar rakarinn hafi verið sendur í burtu, hafi rýkt mikil sorg en Turpin dómari hafi hjálpað mæðgunum mikið og þær á endanum flutt inn til hans. En stuttu seinna hafi konan misst vitið, verið lögð inn á geðsjúkrahús og látist þar. En dóttirin, Johanna er nú undir forsjá Turpins dómara. Benjamin/Sweeney fyllist af reiði og hefndarþörf. Hann setur aftur upp rakarastofu og tekur til blóðugra hefndaraðgerða á æðstu mönnum Londons þar til að hann komist að Turpin dómara.

Í þessari mynd eru vel valdir leikarar í hverju hlutverki. Johnny Depp leikur rakarann, merkilega vel þar sem hann er mjög dimm og þunglyndisleg persóna. Helena Bonam Carter leikur Frú Lovett og Alan Rickman Turpin dómara. En ungir og efnilegir leikarar eru í hlutverkum Anthonys og Johönnu, en Tim Burton gerir svolítið í því að blanda óreyndum og reyndum leikurum í myndum sínum.

Ég sá leikritið fyrir nokkrum árum sett upp í MA. Sagan er mjög dökk og sorgleg. Þannig er það einnig gert í myndinni, jafnvel þunglyndislegra. Allt er grátt og dökkt nema það sem er rautt og það virðist vera vond lykt yfir öllu. Þetta er alveg nett ógeðsleg mynd og mjög blóðug en frábær söngleikur. Stephen Sondheim samdi tónlistina (en hann samdi textanna í West Side Story). Það var aðallega tónlistin sem og leikurinn sem heillaði mig við þessa sorglegu mynd. Hún er mjög eftirminnanleg ekki s

Twilight

Eins síðasta myndin sem ég sá á árinu og með þeim betri. Myndin fjallar um Bellu sem flytur til pabba síns til þess að mamma hennar og stjúppabbi geti ferðast. Pabbi hennar býr í litlum bæ í Washington þar sem allir þekkja alla. Bella er ekkert stór hrifin af því að hafa flutt en umber það. Hún kemur inn á miðja önn í nýjann skóla þar sem hún þekkir engan. En þar sem hún er ný vekur hún mikla athygli og eignast ágætis vini um leið. Strax fyrsta daginn tekur hún eftir ótrúlega fallegum krökkum, sem kemur síðan ljós að eru öll fóstursystkini. Hún tekur þá sérstaklega eftir einum af strákunum, Edwardi. Hún dregst strax að honum en í fyrstu virðist sem hann sé að gera allt sem hann getur til þess að forðast hana. En síðar verða þau vinir og hún fer að komast að því að hann og fjölskylan hans eiga sér stórt leyndarmál. Þau eru öll vampírur. Eiga þau sér einhverja framtíð saman eða mun hann éta Bellu, er stóra spurningin í gegnum alla myndina.

Þessi mynd hefur verið og var ein sú vinsælasta í kvikmyndahúsum bæði vestanlands og hér á landi. Ég sá einnig að hún var vinsælust með stelpna/kvenna frá 12 - 30 ára. Rómantískar vampíru myndir hafa ávallt verið mjög vinsælar meðal kvenna. Hugsanlega gæti það verið vegna þess að margar konur hafa þann the bad boy complex þ.e. að vilja gera slæma manninn að góðum (samanber konum sem senda föngum ástarbréf). Það á kannski ekki við þessa mynd. Strákurinn sem leikur vampíruna Edward, Robert Pattison, er ekki beint slæma stráka týpan en hann er rosalega dularfullur og gerður þannig enn þá meira með litalisnum (tópas lituðum og svörtum til skiptis). Hann er alltaf með hálft bros öðru megin á andlitinu sem gefur í skyn mikið sjálfsöryggi. Hann er líka mjög fölur (reyndar eru allar vampírurnar mjög hvítar í framan og Bella er einnig látin vera mjög föl). Það er erfitt að útskýra hvað það er við Twilight sem gera hana svona góða. Þetta er bara vel útpæld mynd, stimplað fyrir ungar konur, með nett flóknum útskýringum og margt er skilið eftir í loftinu (og ekki útskýrt) sem veldur því að maður getur ekki beðið eftir næstu mynd.

Það sem mér fannst einna best við þessa mynd var að hún var gerð á mjög láu budgeti þannig að allt er mjög einfaldlega gert, þ.e. tækniatriðin en það virkar einhvern veginn. Ég las bókina eftir að hafa séð myndina og þá komst ég að því að eila allt sem kemur fram í myndinni kemur líka fram í bókinni. Framleiðendum myndarinnar hafa líka tekist að finna manneskjur sem henta vel til þess að leika persónurnar (eftir því hvernig þeim er lýst í bókinni). Í febrúar/mars verður byrjað að taka upp framhaldið, New Moon. En ég hugsa að sú mynd muni ekki vera eins vinsæl. Í seinni bókinni kemur Edward mjög lítið fram og ég las í einhverju blaði að aðdáendur myndarinnar (sem fíla ekki bækurnar) vilja breyta söguþræðinum til þess að Edward verði meira í mynd. Persónulega finnst mér önnur bókin miklu betri og vill þar af leiðandi ekki breyttan söguþráð.

Fleiri góðar myndir 2008
Hancock
The Chronicles of Narnia: Prince Caspian
Yes Men

Mamma Mia vs. Hairspray

Bæði í fyrra og í ár voru gefnar út tvær söngleikjamyndir en báðir söngleikirnir hafa verið vinsæl á sviði. Það er ekki alltaf sem það virkar að flytja efni frá sviði og á hvíta tjaldið en í þessum tveim tilfellum tókst það vel upp. Þessar tvær myndir eiga lítið sameiginlegt fyrir utan kjánalegheitin og skemmtilega tónlist. Sem einlægur aðdáandi söngleikja á ég þær báðar til heima og fór oftar en einu sinni á hvora.

Hairspray (2007)

Árið er 1962 í Baltimore og heimurinn er á barmi breytingar. Tracy Turnblad, þybbin unglingstúlka sér fram á þessar breytingar. Á þessum tímum var mikið rasisma og aðskilnaðarstefna var við lýði á skemmtunum og í skóla og almennt. En uppáhalds sjónvarpsþáttur Tracy er The Corny Collins Show þáttur sem hún horfir á, á hverjum degi. Þetta er svona dans- og söngvaþáttur og hennar heitasti draumur er að dansa og syngja í þættinum. Einu sinni í mánuði er „Negro Day“ þar sem allir dansarnir eru svartir á hörund og einnig kynnirinn. Þessir dagar eru uppáhaldsdagurinn hennar og óskar að „Every day was Negro Day“. Draumur hennar virðist ætla að verða að veruleika þegar pláss losnar í The Corny Collins Show og opin áhorfendpróf eru haldin. Tracy fer ásamt bestu vinkonu sinni Penny í áhorfendaprufuna, en hún er rökkuð niður vegna útlitsins. Hún skrópar í skólanum til þess að fara og er því send í eftirsetu (en þar eru bara svartir krakkar). Fyrst þá er hún hikandi að tala við þau en dregst af lífgleði þeirra þar sem þau eru að dansa og syngja. Meðan hún er þarna inni tekur einn af dönsurnum í þættinum eftir henni og segir henni að dansa svona á næsta balli því að þar verði Corny Collins D.J. Hún fer að ráðum hans, fær lánaðan dans hjá Seaweed (nýja svarta vini sínum) og Corny líst svo vel á hana og setur hana í þáttinn. Þetta á eftir að draga dilk á eftir sér og Tracy og hennar lífsglaða skap kemur henni í bobba áður en líður á löngu.

Mér finnst þetta yndisleg mynd og skemmti mér alltaf konunglega yfir henni. Ég sá upprunalegu myndina einu sinni (gerð 1988, söngleikurinn sem var settur upp var byggður á henni) og þessi er hundrað sinnum betri. Það gæti verið út af því að þessi gamla var mjög gróf í rasismanum og bara dekkri öll. Nýja hins vegar er full af björtum litum og góðum boðskap sem að fyrirfinnst ekki í þeirri gömlu. Aðalboðskapurinn er að vara maður sjálfur og taka ekki mark á þeim sem vilja berja mann niður. Þarna er líka tekið á því mikla kynþáttarhatri sem var að breytast en margir voru hræddir við. John Travolta er þarna í dragi og gerir það nokkuð vel fyrir utan að þegar hann syngur heyrir maður í Danny Zuko en ekki konu. Hann og Christopher Walken leika foreldra Tracy og eru snilldarpar. Það kom mér rosalega á óvart hvað Christopher Walken getur verið skemmtilegur karakter og fyndin, hef eiginlega bara séð hann í alvarlegum myndum eða sem einhvern glæpon.

Tónlistin í Hairspray er algjörlega í réttum tíðaranda eins konar rokk/blús og algjörleg danstónlist. Dansatriðin eru líka rosalega flott sérstaklega þau sem Seaweed dansar eru ótrúleg, ég fer alltaf ósjálfrátt að dilla mér með. Gerði það meðal annars í bíó ekki við góðar undirtektir samferðamanna minna.

Hairspray er nokkuð kjánaleg á stundum en þetta er mynd sem maður á ekki að horfa á með gagnrýnu auga heldur leyfa bara augunum og eyrunum að njóta og heilanum að slaka á. Sem ég hugsa að sé tilgangur myndarinnar.

Trailerinn: http://www.youtube.com/watch?v=A9MgeFFjHlk

Mamma Mia (2008)

Nýrri myndin af þessum tveimur. Hún gerist á tæpum tveimur dögum á Grikklandi. Sophie er að fara að gifta sig og vill endilega að pabbi sinn muni leiða sig að altarinu. En vandamálið er að Donna mamma hennar hefur aldrei sagt henni meira en að pabbi hennar hafi verið farin úr landi áður en hún vissi að hún væri ólétt af Sophie. En Sophie finnur dagbók mömmu sinnar frá árinu sem hún kom undir og les hana. Þar finnur hún út að hún á þrjá mögulega feður. Hún ákveður að bjóða þeim öllum í brúðkaupið og heldur að hún muni þekkja raunverulega pabba sinn um leið og hún sér hann. Mamma hennar veit ekkert um þetta og verður að vonum mjög brugðið þegar allir birtast daginn fyrir brúðkaupið. Hluti af því af hverju Sophie vill finna pabba sinn er að henni finnst vanta hluta í sig. En feðurnir þrír vita ekkert og halda að Donna hafi boðið þeim í brúðkaup dóttur sinnar. Málin flækjast þegar þeir halda allir að þeir séu pabbar Sophie og vilja allir leiða hana upp að altarinu. Við þetta blandast lög ABBA snilldarlega.

Þessa mynda þarf reyndar aðeins að kæla, vinsældir hennar fóru aðeins fram úr sér og gerðu hana ekki eins spennandi. ABBA lögin hafa tekið þvílíkt kast og núna eru endurgefnir ABBA diskar og singstar leikir. Þegar ég fór á Mamma Mia á var þetta ekki orðið að þessu brjálæði sem það er í dag. Ég er alin upp í ABBA tónlist af mömmu minni þannig að fyrir mér var þetta bara skemmtilegri útgáfur af upprunalegu lögunum. Mér fannst líka sniðugt að þeim sem bjuggu til myndina að þeir fengu Benny Anderson og Björn Ulvaeus úr ABBA til þess að mixa tónlistina og útsetja upp á nýtt. Þeir sjást líka báðir í litlum atriðum í myndinni

Mér fannst þetta bara mjög svo skemmtileg mynd og svo yndislega kjánaleg. Í hvert skipti sem Pierce Brosnan opnaði munninn og byrjaði að syngja og dansa, í rauninni rembast þá sprakk salurinn og kjánahrollur fór um mann. Meryl Streep á samt í raunninni myndina, hún er snilldar leikona í öllu sem hún leikur og þarna leikur hún sjálfstæða hippamömmu og lítur frábærlega út þó svo að hún sé ekki unglamb. En ég er hlutPierce Brosnan samþykkti að taka þátt í Mamma Mia því að hún væri í henni, þá vissi hann ekki að þetta væri söngleikjamynd. Það gæti útskýrt frammistæðu hans í þeim atriðum. Þetta er algjör hippamynd og líkt og Hairspray ekki til þess að hugsa um eftir að myndin er búin, bara vera í góða skapinu sem hún skilur eftir sig.

Trailerinn: http://www.youtube.com/watch?v=FKx_14vJNZg

Samanburður

Þetta eru tvær mjög ólíkar myndir. Það er líklegast út af því að þær gerast á sitthvorum tímum. Þó svo að mér finnist Mamma Mia betri þá er Hairspray sniðugri til þess að horfa á núna vegna þess hvernig er búið að láta með hina. Þetta hefur farið svo mikið út í öfgar að hún er lítið spennandi. Báðar skilja þær lítið sem ekkert eftir sig nema bros á vör og söngl í höfðinu. Báðar eru einnig með frábæra leikara í flestum hornum. En spurningin er hvort maður vill sjá Danny Zuko syngja í dragi eða fyrrum James Bond rembast við að syngja og dansa?

10 things I hate about you

10 things I hate about you var fyrsta dvd myndin sem ég keypti alveg sjálf. Hún hefur alla tíð verið ein af mínum uppáhalds „chick flick“ myndum og ég hugsa að ég kunni meirihlutann af henni utan af. Þetta er svona mynd sem það er alltaf hægt að horfa á og skilur lítið eftir sig.

Hún er gerð eftir Shakespeare leikritinu, Taming og the Shrew (á íslensku Skassið tamið), en ég hef einmitt lesið leikritið myndinni til samanburðar. Það hafa verið nokkuð margar myndir gerðar eftir leikritinu sem voru bæði staðfærðar og bein aðlögun. En basic sagan er um tvær systur, sú yngri er yndæl og sæt en hin frekar mikið skass og dónaleg. Sú yngri á sér tvo „biðla“ einn ríkan og heimskan en hinn fátækur en gáfaður kennari. En faðirinn (mamman er dáinn) vill ekki gifta þá yngri fyrr en sú eldri er gengin út, en sú eldri hefur engan áhuga á giftingu og fær hvort sem er enga biðla, vegna hegðunnar sinnar. En fátæki biðillinn fær þá hugmynd að láta þann ríka borga aðalsmanni sem stendur í skuldum, til þess að sýna þeirri eldri áhuga og giftast henni. Leikritið gerist á Ítalíu í Padua.

En myndin er nokkuð mikið staðfærð. Þetta er nútíma „high school“ mynd en skólinn heitir Padua high school, sem er bein tilvitnun í bæinn þar sem leikritið gerist í. Sagan er nokkuð svipuð; það eru tvær systur Kat (Julia Stiles) og Bianca. Kat er algjör feminísti og virðist hata allt og alla og vilja standa út úr hópnum. Bianca er eiginlega algjörlega andstæðan og aðal „töffari“ skólans, karlkyns módel langar að ver með henni. En pabbi þeirra hefði sett þær reglur að hvorug dóttirin mætti „deita stráka“. En eftir rifrildi systrana og pabbans ákveður pabbinn að Bianca megi fara á stefnúmót þegar Kat gerir það. Ennýr strákur í skólanum hefur það mikinn áhuga á Biöncu að hann fær þá snjöllu hugmynd að láta módelið borga einum „slæmasta“ stráki skólans fyrir að deita Kat svo að hann geti farið út með Biöncu. En Bianca hefur ekki gert upp hug sinn um hvoran hún vill. En Kat fer smám saman að hafa áhuga á stráki en finnst allt vera of gott til að vera satt.

Það eru nokkuð margar tilvitnanir í Shakespeare í myndinni bæði í Taming of the Shrew og fleiri leikrit og sonnettur. Það sem ég veit um eru;

• Nafnið á skólanum, Padua.

• Ættarnafið á systrunum, Stratford, er sama nafn og á fæðingarstað Shakespeare.

• „Slæmi strákurinn“ (Heath Ledger) heitir Patrick Verona, karakterinn úr Taming of the Shrew sem samsvarar honum heitir Petruchio en sá er frá bæ í Ítalíu sem heitir Verona.

• Það er bein tilvitnun á svipuðum stað og í leikritinu í myndinni, ein aðalpersónan segir „I burn, I pine, I perish“ um Biöncu.

• Einu skólatímarnir sem sjást eru bókmenntir og í einum tímanum fer kennarinn með sonnettu 141 eftir Shakespeare og lætur nemendurna búa til sína eigin útgáfu af henni. En sonnettann fjallar um að elska einhvern sem þú hatar, en það er einmitt klemman sem Kat endar í gangvart Patricki.

• Titillag myndarinnar „Cruel to be kind“ er lína úr Hamlet eftir Shakespeare.

• Besta vinkona Kat er einnig með Shakespeare á heilanum og heldur að þau eigi í spiritual sambandi.

Í gegnum tíðina hafa verið gefnar út margar myndir byggðar á Shakespeare leikritum og ég hef séð nokkuð margar. Flestar hafa verið beinar aðlaganir af þeim bara settar í kvikmyndabúning, dæmi um það er Midsummer Night‘s Dream. En síðan hafa verið nýstárlegar myndir en samt með svipuðu sniði eins og Hamlet og síðan Romeo and Juliet sem er framtíðarsýn en með sömu samtölum og í upprunalega leikritinu. En það nýjasta er líklegast „chick flick“ útgáfan af leikritunum hans. Það eru til dæmis She‘s the man sem er gerð eftir Twelfth Night, O sem er gerð eftir Othello og Never Been Kissed sem er lauslega gerð eftir As you like it. Síðan er það náttúrulega ástarsagan mikla um Shakespeare sjálfan, Shakespeare in love, sem vann nokkur Óskarsverðlaun meðal annars fyrir bestur myndina. Þess má geta að Julia Stiles hefur leikið nokkuð mörgum svona myndum.

Hérna er linkur á official trailerinn: http://www.youtube.com/watch?v=urm5rfdD59o

Ég mæli með þessari mynd fyrir alla sem hafa áhuga á því að hlæja og skemmta sér yfir einu stelpumyndinni sem Heath Ledger lék í.

Chinatown

Chinatown fjallar um einkaspæjarann Jake Gittes sem rannsakar framhjáhöld gifts fólks. Einn daginn kemur til hans kona sem segist vera frú Mulwray, hún biður hann um að komast af því hvort að maðurinn hennar sé að halda framhjá henni. Gittes gerir það sem hann er bestur í og tekur myndir af manninum hennar og ungri stúlku. En maðurinn hennar, Hr. Mulwray er eigandi einhverskonar vatnsfyrirtækis. Myndirnar sem hann tók, poppa upp í dagblaði stuttu seinna og nokkuð fjölmiðlafár verður útaf framhjáhaldinu. En þá kemur önnur kona á skrifstofuna sem segist vera hin raunverulega frú Mulwray og ætlar að kæra hann. En þá finnst Hr. Mulwray látinn og Gittes dregst inní hringiðu af ýmsum atburðum til dæmis svikum, prettum, spillingu og sifjaspelli sem tengjast allt vatnsfyrirtækinu.

Jack Nicholson er nokkuð frábær í hlutverki Gittes. Hann er með hrokafullt fas og algjörlega viss um sig í byrjun. Hann er bara að vinna vinnununa sína í byrjun og virðist njóta hennar á einhvern pínu sick hátt; virðist hafa gaman að því að góma fólk að halda framhjá. En í máli frú Mulwray virðist hann sogast inn og verða aðeins of nálægur málinu, sem er eitthvað sem er nokkuð vitað að einkaspæjarar ættu ekki að gera. Hann er alltaf fínn í tauginu og nokkuð kaldlyndur. Tók eftir því að hann var oftast í grálituðum jakkafötum. Það sem mér fannst nokkuð flott var hvernig það var alltaf eins örið á nefinu á honum var alltaf eins í öllum senum.

Myndin var á köflum og lang oftast fyrir utan garðsenurnar, í jarðarlitum. Brúnt, beige og grátt var alls ráðandi í litum á öllu. Það gæti reyndar verið orsakað af tímabilinu sem hún gerist á, svona voru fötin á litin. En mér fannst þeir gefa myndinni svolítið krimmalegt yfirbragð og hún var öll dökk sem gerði allt svona frekar mysterious. Tónlistin var líka svolítið spes, píanóið sem heyrðist í senunni í Chinatown gaf í skyn að eitthvað mjög spennandi væri vændum.

Ég hef oft heyrt minnst á Roman Polanski en aldrei séð mynd eftir hann. Þó svo að þetta sé mjög svo góð mynd var hún ekki fyrir mig. Mér fannst hún aðeins of langdregin og skuggaleg og ég hef aldrei verið hrifin af krimmum. Hún var aðeins of dökk fyrir minn smekk en Jack Nicholson algjörlega bjargaði myndinni að mínu mati. En sifjaspellið, þegar það kemur í ljós hver stúlkan sem var mynduð með Hr. Mulwray var í raun og veru var aðeins of mikið sápuóperulegt og svolítið úr takt við myndina að mínu mati.