Sveitabrúðkaup og heimsókn Valdísar Óskarsdóttur

Seinasta föstudag kom Valdís Óskarsdóttir í heimsókn til okkar. Fyrirlestur hennar var bæði áhugaverður og fræðandi. Um leið og hún settist niður gerði ég mér grein fyrir að ég myndi læra sitthvað af þessu. Valdís skrifaði niður beinagrindina að handritinu í einum rikk, en þar sem það var ekkert eiginlegt handrit var ekki hægt að fá styrk frá kvikmyndanefnd. En úr varð mynd, þar sem flest allt er spunnið. Eftir heimsókn Valdísar fór ég aftur á myndina og skemmti mér jafnvel betur. Mér fannt mjög sniðugt hvernig allar persónurnar höfðu sín eigin leyndarmál og að hinir leikaranir vissu ekki um þau.

Myndin fjallar um Ingu og Barða sem ætla að gifta sig í sveitarkirkju og leigja tvær rútur fyrir sitthvora fjölskylduna. Ferðin gengur nokkuð brösulega og mörg leyndarmál koma upp á yfirborðið.

Þó svo að þessi mynd sé ekkert meistaraverk, þá hafði hún sitt skemmtunar gildi. Mér fannst líka nokkuð góð tilbreyting frá hinum týpísku íslensku myndum sem oft hafa þunglyndislegt yfirbragð. En að mínu mati stálu eldri leikararnir senunni að mestu. Herdís Þorvalds var bara hrein snilld, samkvæmt Valdísi var búið að ákveða hvað hún ætti að segja (Herdís hélt að hún gæti ekki spunnið) en síðan komst hún í karakter og spann ýmislegt. Í slagsmála atriðinu sést ættarbýlið mitt sem mér fannst æðislegt, því þar gat maður fundið á hvaða leið þau voru. Í sjoppuatriðinu eru þau á Vegamótum og pabbi minn sem var með mér í bíó hnikkaði í mig og hvíslaði: “þarna eru bekkirnir sem ég smíðaði!” Gerði upplifunina aðeins nærri því sem maður þekkti.

Citizen Kane (1941) - Orson Welles

Citizen Kane (1941) - Orson Welles

Myndin er einhvers konar heimildamynd um líf Charles Foster Kane, ríks fjölmiðlamanns. Í byrjun myndarinnar sést hann halda á snjókúlu sem hann missir og segir "Rosebud". Það er seinasta andartak Charles og síðan er hann látinn. Fjölmiðlafár kemst á við dauða hans og blaðamaður, Thompson er fenginn til að grafa upp hvað seinustu orðin hans þýddu. Hann er hluti af hóp manna sem gera fréttamynd um líf Charles Kane. En eitthvað virðist vanta svo þeir senda Thompson á stað að finna út eitthvað meira um líf þessa merka manns. Hann talar við vini, vinnufélaga og seinni konu hans og les dagbók mannsins sem ól hann upp. Á meðan fólkið er að segja frá lífi Charles koma endurminningarnar fram á skjánum. Þessi mynd markaði upphaf í kvikmyndagerð og nýjar tæknibrellur komu fram sem áður höfðu ekki sést. Það má geta til þess að Orson Welles leikur Charles í myndinni.

Myndin var að mínu áliti vel tekin upp, vel leikin og vel gerð í alla staði. En hún var langdregin og hélt ekki alltaf athygli minni. Charles var greinilega vel útpæld persóna og flókin. Það er gott að hafa séð þessa mynd þar sem hún er svo mikil hluti af kvikmyndasögunni, var til að mynda valin besta mynd allra tíma.

Maraþonsstuttmynd.

Nafn stuttmyndar: Sunnudagsmorgunn
Hópur 1: Anna, Íris, Tryggvi og Breki
Þema: Morð/glæpur

Við hittumst eftir skóla á Mánudegi og eftir frekar langt "Brainstorm", þá komust við að niðurstöðu um að þetta yrði mynd þar sem áhorfandinn gæti ekki séð alveg strax hver hefði verið drepinn og hver dræpi. Við ákváðum að taka þetta upp í heimahúsi og láta aðalpersónuna vakna og fara fram og gera allt sem fólk gerir þegar það vaknar. Við fórum heim til Breka og eftir að hafa beðið nokkuð eftir að Tryggvi kæmi aftur, gátum við hafist handa. Tryggvi og Íris sáu um leikinn, Breki um myndavélina og þar af leiðandi klippivinnuna og ég um hljóðið. Við fórum oftast einu sinni tvisvar yfir senuna áður en hún var tekin upp. Flest allar senurnar heppnuðst í fyrstu töku sem betur fer, þó svo að rista brauðið náðist ekki alveg nógu og vel. Lagið sem spilað er undir heitir Sunday Morning með - Velvet Underground.
Á endanum varð mynd til sem við urðum þokkalega sátt með. Þetta var bara nokkuð skemmtilegt og fræðandi og gaman að táka þátt í svona verkefni.

Reykjavík shorts & docs part 1

Ég ákvað að skella mér á úrval skoskra heimildamynda, en mér var síðan tilkynnt að þær yrðu ekki sýndar heldur stuttmyndin Pétur og úlfurinn og ein af þessum skosku myndum. En annað átti eftir að koma í ljós.

Fyrst var sýnd skoska heimildarmyndin Standing Start.

Myndin fjallaði um hjólreiðakappann Craig MacLean og var undirbúningur hans fyrir keppni sýndur og undir heyrðist karlmannsrödd lesa Ódysseifskviðu. Áhorfendur sáu Craig að lyfta, æfa sig fyrir keppnina og spila á trommur. Hlutarnir sem lesnir voru úr Ódysseifskviðu voru um það hvernig styrkur Ódysseifs náði yfir visku hans, þ.e. styrkur er betri en viska. Æsileg tónlist var spiluð í bakrunninum til þessa magna áhrifin og spennuna sem greinilega sást í hjólreiðakappanum. Síðan var eins og komist væri að niðurstöðu þegar skotið var til þess að starta keppninni, hann gat lyft lóðunum og trommaði æsilega. Það var eitt flottasta atriðið að mínu mati, mér fannst eins og þá meikaði myndin loks sens. Einn gallinn fannst mér að hún leið hægt, alltaf verið að byggja upp spennu og sýna ákefðina en lítið síðan gert úr því.

Síðan var ekki Pétur og úlfurinn heldur heimildarmyndin Ísland 63° 66° N.

Í byrjun leit þetta út fyrir að vera ágæt mynd. Fallegar myndir af náttúru Íslands og þýskur maður talandi undir um upplifun sína þegar hann var hérna. Tónlistin var frekar skrýtin til að byrja með; lög með ping pong hljóðum þegar sýnt var Jökulsárlón og slétt landslag. Þetta átti samt eftir að skána og tónlistin varð meira viðeigandi þegar komið var upp á hálendið. Þá fór sögumaðurinn með íslenskt ljóð þýtt yfir á þýsku og síðan textað fyrir neðan á ensku. Það tók mig nokkurn tíma að átta mig á að þarna væri um þekkt kvæði að ræða. Þarna var til dæmis línan “My finest horse I would give to be in a safe place.” En eftir það gat ég varla haldið augunum uppi, þetta var hætt að vera fallegt og gaman. Þó svo að þetta hafi verið sirka klukkutími leið þetta alltof hægt og manneskjan sem fór með mér blundaði aðeins. Ég get ekki sagt að ég mæli með þessari mynd fyrir neinn nema þá kannski útlendingum sem eru gjörsamlega ástfangnir af auðlendi Íslands og mér myndi ekki langa að borga til þess að sjá part 2.

Blogg

Þetta verður Kvikmyndagerðar bloggið mitt.

-Anna